Inspiring Minds

ที่ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน

2 มกราคม 2550

กราบเรียน พี่น้องชาวไทยที่เคารพรัก

วันนี้ผมมีความจำเป็นที่ต้องออกจากความเงียบทางการเมือง หลังจากที่ถูกปฏิวัติ ที่ผมเงียบไม่ได้พูดการเมือง ก็เพราะตั้งใจที่จะเห็นบ้านเมืองเกิดความปรองดอง เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน หลังจากที่ผมเฝ้าดูมา 100 เศษ ก็พบว่า กลุ่มที่ร่วมกันล้มล้างรัฐบาลที่มาจากการเลือกตั้งของประชาชน ก็ไม่สามารถและไม่พยายามสร้างความสมานฉันท์ ให้เกิดขึ้นได้ ทั้งๆ ที่ ผมได้โทรศัพท์พูดคุยกับบุคคลบางคนในกลุ่มนี้ ในฐานะคนเคยทำงานด้วยกัน มีความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันมา เพื่อให้เกิดความมั่นใจว่า ผมมีน้ำใจนักกีฬาพอ ที่จะรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย ขอให้เขาทำหน้าที่ให้เต็มที่ ไม่ต้องพะวงผม

ผมจะยังไม่กลับไป เพื่อให้เกิดความสมานฉันท์โดยเร็ว แต่พฤติกรรมกลับตรงกันข้าม มีความอาฆาดมาดร้าย ไร้ความยุติธรรม ตอกลิ่มความแตกแยก มีการกล่าวเท็จโดยแนวร่วมอยู่ตลอดเวลา ถ้าคนเป็นอดีตนายกรัฐมนตรี ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้แล้ว ประเทศจะได้รับความเชื่อถือได้อย่างไร ถ้าประเทศขาดความน่าเชื่อถือ ก็อย่าหวังว่า ประชาชนจะมีความสุข อยู่ดีกินดี เพราะเราต้องอาศัยเม็ดเงิน ที่เป็นเงินตราต่างประเทศจำนวนมาก เพื่อสร้างความเจริญและความมั่งคั่งให้ประเทศ

ที่เลวร้ายที่สุดคือ เหตุระเบิดในกรุงเทพฯ คืนวันที่ประชาชนออกไปหาความสุขกัน คือ วันที่ 31 ธ.ค.2549 รัฐบาลนี้สามารถสรุปในเช้าวันที่ 1 ม.ค. (วันรุ่งขึ้น) ได้ทันทีว่า เป็นกลุ่มการเมืองเก่า และมีสื่อที่ขายจิตวิณญาณบางคนพยายามชี้มาที่ผม ข่าวคราวที่แท้จริงถูกปิดบัง ถ้าเปรียบกับระเบิดที่เกิดขึ้นหลายครั้งใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่มีทหาร ครู พระ ประชาชนตาย และบาดเจ็บจำนวนมากในช่วงรัฐบาลนี้ ก็ยังจับกุมไม่ได้ พอเหตุการณ์ระเบิดในกรุงเทพฯ ไม่ถึง 24 ชั่วโมง รีบสรุปว่าเป็นกลุ่มการเมืองเก่า ข่าวสารถูกปิดบัง เพื่อให้ประชาชนเข้าใจผิด นักการเมืองบางคนที่กลัวการแข่งขันก็ร่วมกล่าวหา

Kevin Hewison [Carolina Asia Center, University of North Carolina at Chapel Hill]

When General Surayud Chulanont, a soldier for four decades, was appointed prime minister (PM), the Thai and the world’s media reported that Thailand’s military junta had picked the right man. He is described as professional, incorruptible, modern, modest and apolitical; in short, just the person the country needs following the coup. This fine image, polished by a recent stint in the Buddhist monkhood, is bolstered by General Surayud’s service as one the King’s trusted advisers.

The international media did note the irony in this description – the professional soldier who is claimed to be uninterested in political office is now the junta’s selected premier. Incongruous, perhaps, but then General Surayud’s life has been full of apparent contradictions. The best known amongst these, and a defining event in his life, is the fact that he and his father were on different sides in Thailand’s anti-communist war. Waged by a succession of military-dominated governments, this two decade struggle found Surayud as an army field officer while his father was a leader of the Communist Party of Thailand.

Following his anti-communist service, Surayud apparently operated with clandestine forces in Cambodia from 1969 to 1972. His knowledge of Cambodia was useful when he commanded forces on the Cambodian border. At the time, Thailand provided strong support for the murderous remnants of Pol Pot’s forces. Surayud’s command was apparently deeply involved with training and supplying the Khmer Rouge. Operations on the Cambodian border were one of the main sources of the huge and illicit funds that flowed to all levels of the Thai army that controlled the border. The Thai army operated in a sea of corruption supporting the murderous Khmer Rouge.

Another remarkable contradiction is seen in the bloody crackdown on civilian demonstrators in May 1992. Surayud was then commander of the army’s Special Forces. Men under his command were involved in vicious attacks on peaceful demonstrators, shooting, kicking and beating them. On this black day, about 50 people were killed, many went missing and more than 100 were injured. Surayud later denied that he gave any orders for his troops to shoot and expressed public regret over the events. He also claimed that the May 1992 episode made him realize that coups were futile.